كرده است كه حتى در موارد احتياجات اهم و مهم را منظور نموده جانب اهم را مىگيرد . مسلم است كه در اختيارداشتن غذائى كه چند ماه براى يك خانواده كفايت مىكند ، نه احتكار است و نه ثروت اندوخته و نه كنز ( اندوختهء نقدى زياد ) . با اين حال در صورت ضرورتهاى زندگى اجتماعى همان غذاى چندماههء يك عائله شبيه به احتكار گشته و با احساس احتياج ضرورى حيات انسانها مورد بهره بردارى قرار مىگيرد . معتب مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : قيمت غلات در مدينه گاهى بالا مىرود ، ما چه مقدار گندم داريم عرض كردم : ما به مقدار كفايت ماه‌هاى زيادى غلات داريم ، فرمود : آنها را بيرون بياور و به فروش . عرض كردم : غلات در مدينه پيدا نمىشود ، دستور داد ببر و به فروش و طعام ما را روزانه خريدارى كن و نيمى از طعام خانواده‌ام را از گندم آماده كن و نيمى ديگر را از جو ، زيرا خداوند مىداند كه من مىتوانم به خانوادهء خودم گندم بخورانم ، ولى مىخواهم خدا مرا بنده اى بداند كه حساب معيشت را دارم . ( 1 ) مهمترين نكته اى كه در اين روايت است اينست كه امام مادهء معيشت خانوادهء خود را كه حتى به مقدار يك سال نبوده است ، در اختيار اجتماع مىگذارد و علت آن را محاسبه در معيشت بيان مىدارد . اين علت به خوبى روشن مىسازد كه اجتماع از ديدگاه اسلام در مواد ضرورى معيشت ، مقدم بر اختصاصات فردى است .