اجازه مىدهد كه مردى همچون على ( ع ) را كه از لحاظ زهد ، پاكى ، استقامت و پايدارى در راه حق و اخلاق و ايمان و انسانيت ، از تمام مردم به مسيح ( ع ) نزديكتر است ، مورداهانت قرار دهد ؟ !
اصولًا مقصود او در تمام نوشتههايش اين است كه روح شرقى را به طور عموم و روح عربى را كه در طليعه آن علىبنابىطالب ( ع ) است ، بهطور خاص ، سركوب و تحقير كند ! او چطور به خود اجازه مىدهد كه از يك سو خود را يك مسيحى مؤمن بداند و از سوى ديگر ، معاويه و يزيد و درباريان ايشان را مورد تجليل قرار دهد ؟ و روش آنها را در رسيدن به حكومت بستايد . بدون ترديد چنين مردى داراى روح و سليقه ماكياولى است ، كه به حكمرانان ديكتاتور مىگويد : « در راه رسيده به هدف ، انجام هر كار زشتى مباح و قانونى است ، ولو اينكه قربانى كردن مردم باشد ! »
آيا اهانت به مردى كه چنين سخنى مىگويد ، رواست : « آنچه براى خود مىپسندى ، براى ديگران هم بپسند ، و آنچه براى خود زشت مىشمارى براى ديگران هم زشت بشمار » ؛ « برادرت را با احسان مورد سرزنش قرار ده و با بخشش او را دور گردان » ؛ « طعام حرام ، بدطعامى است و ظلم بر ضعيف بدترين ظلمهاست » ؛ « ناسپاسى ديگران شما را از كار نيك باز ندارد » و « كسى كه شما را محروم كرده است ، مورد بخشش قرار دهيد . »
آيا سزاوار است وى در ستايش مردى داد سخن بدهد كه مىگويد : « ان اللَّه جنوداً من العسل » ( خدا را از عسل مسموم لشكرهايى است ) . مردى كه با اموال مردم ، اشخاص ناشايست را خريدارى و از آنها بهرهبردارى سياسى مىكند . همان مردى كه فرمان
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 2306
مساهمون: جورج جرداق
ص٢٣٠٦