كرامت و بزرگوارى على ( ع ) مانع از اين بود كه در مسائلى كه مربوط به شخص آن حضرت بود ، با ديگران به نبرد برخيزد . زيرا از كسى همچون علىبن ابيطالب ( ع ) بعيد است كه به خاطر دورى و نزديكى از خليفه خشمگين و يا خرسند شود ؛ چون دور و يا نزديك بودن در نهاد على ( ع ) يكسان بود . اينگونه امور ، در سرشت على ( ع ) ، جوانمردى ، دوستى ، علاقه به كارهاى خوب ، دورى از درگيرى و مبارزه را جز به خاطر جلوگيرى از ستم و استوار ساختن عدل تغيير نمىداد !
همين روحيه باعث مىشد كه على ( ع ) از نصيحت به عثمان مضايقه نكند و تا هنگامى كه امكان آن وجود داشت ، هرچند اطرافيان خليفه مايل نبودند ، باز عثمان را نصيحت مىكرد و آنگاه كه ديد جانش در معرض خطر است ، در دفاع از او كوتاهى نكرد ، زيرا او دفاع از انسانى كه در معرض خطر است را واجب مىدانست !
بسيارى از اوقات ، على ( ع ) شورشگرانى را كه مىخواستند به عثمان حمله و اعتراض كنند مورد تهديد و حمله قرار مىداد و از عثمان دفاع مىكرد . على ( ع ) بارها افرادى را كه عليه عثمان بهپا خاسته بودند ، براى دفاع از خليفهاى كه دربار و اطرافيانش مركز فساد شده بودند ، به آشوب طلبى و فساد در روى زمين متّهم مىساخت . براى اينكه در آن فضاى تيرهء سودطلبى و بىبند و بارى ، راهى به اصلاح انديشههاى مردم بيابد ، و يأس و نااميدى را از جامعه محو كند .
مثلًا هنگامى كه انقلابيون نزد على ( ع ) آمدند و دليل خيانتكارى درباريان عثمان و مشاوران او را كه همان نامهاى بود كه در راه مصر از دست غلام عثمان گرفته بودند ، ارائه دادند ، على ( ع ) مسئوليت و تهمت را به انقلابيون باز گرداند ، تا از يك طرف آنها را بيازمايد و از
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1830
مساهمون: جورج جرداق
ص١٨٣٠