عباس كه دستور عثمان را دربارهء ترك مدينه آورده بود ، فرمود : « اى ابن عباس ، عثمان با من چه مىخواهد بكند ؟ مرا شتر آبكش چاه قرار داده ، بروم و برگردم . دستور مىدهد بيرون بروم ، بار ديگر كسى را مىفرستد كه بازگردم . اكنون فرستاده كه از مدينه خارج شوم ! به خدا سوگند آنقدر از عثمان دفاع كردهام كه مىترسم گناهكار باشم ! » محمدبن حنفيه مىگويد كه على ( ع ) يك بار فرمود : « اگر عثمان مرا به فلان مكان بفرستد حرف او را مىشنوم و اطاعت مىكنم تا صلح حفظ شود و فتنه قطع گردد . »
بهترين دليلى كه دست على ( ع ) را از خون عثمان پاك مىكند ، اين مطلب است كه به معاويه مىگويد : « تو از من چيزى را مطالبه مىكنى كه دست و زبان من در آن دخالتى نداشته است ! و اگر گناه من نسبت به عثمان اين است كه او را هدايت و ارشاد كردهام ، مانند بسيارى از افراد هستم كه سرزنش مىشوند ، اما گناهى ندارند ! »
على ( ع ) نسبت به عثمان در هنگام خلافت وى و حتى در آن زمان كه مردم بر او شوريده بودند ، نيكىهاى بسيار كرد ؛ على ( ع ) به او نصيحت مىكرد و مىكوشيد جلو انحراف او را بگيرد و او را به راه راست هدايت كند تا مردم با او سازگار باشند . به همين جهت دو فرزند خود را براى دفاع از عثمان فرستاد . اما وقتى عثمان كشته شد ، على ( ع ) را به دروغ متّهم كردند كه در قتل او دست داشته است . گفتهء ابن سيرين در العقد الفريد ، حقيقت و سخن بسيار درستى است . ابن سيرين گفت : « تا آنجا كه مىدانم ، تا پيش از بيعت مردم با على ( ع ) ، كسى او را متّهم به قتل عثمان نكرده بود ، ولى وقتى كه با او بيعت كردند ، مورد اتّهام قرار گرفت ! »
علي صوت العدالة الإنسانية (امام على ع صداى عدالت انسانى) (فارسى) — صفحة 1832
مساهمون: جورج جرداق
ص١٨٣٢