على ( ع ) را پيدا كردند و وارد آنجا شدند « 1 » .
طبرى نيز ، در تاريخ خود مىنويسد :
عمر به خانهء على ( ع ) رو آورد ، درحالىكه طلحه و زبير و گروهى از مهاجران ، در آنجا متحصن بودند . زبير ( پسر عمهء على ( ع ) ) ، با شمشير كشيده ، به مقابلهء او شتافت ، ولى پايش لغزيد و شمشير از دستش بر زمين افتاد . پس مهاجمان حمله بردند و او را دستگير كردند « 2 » .
پس اين شبهه كه امروزه مطرح مىكنند كه خانههاى زمان پيامبر ( ص ) در نداشته است كه عمر در خانهء حضرت زهرا ( س ) را آتش بزند صحيح نيست . با توجه به آنچه از كتابهاى معتبر مكتب خلفا نقل شد و بنا به اعتراف خود خلفا ، از جمله عمر و ابو بكر ، آنها در خانهء حضرت زهرا ( س ) را آتش زدند و به زور ، وارد آن شدند . به دو دليل دراينباره اشاره مىكنيم :
هامش
- فرموده بود كه صبر كند ( بحار الانوار 22 / 527 - 528 ؛ مناقب ابن شهرآشوب 3 / 336 ) و شمشير كشيدن مخالف آن وصيّت بود . ب ) شجاعتهاى آن حضرت ، در جنگها با اينكه آن حضرت شمشير كشيده باشد و هيچكس كشته نشده باشد تعارض دارد .
و آنكس كه شمشير كشيد زبير بود .
( 1 ) . تاريخ يعقوبى 2 / 105 .
( 2 ) . طبرى 2 / 443 و 444 و 446 و در چاپ اروپا 1 / 1819 - 1820 ؛ الرياض النضرة ، محبّ الدّين طبرى 1 / 167 ؛ تاريخ الخميس 1 / 188 ؛ شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد 2 / 122 و 132 و 134 و 58 و 6 / 2 ؛ كنز العمّال 3 / 128 . نصّ طبرى چنين است : « بايع النّاس و استشبتوا للبيعة و تخلّف علىّ و الزّبير و اخترط الزّبير سيفه و قال لا اغمده حتّى يبايع علىّ . فبلغ ذلك ابا بكر و عمر . فقال عمر : خذوا سيف الزّبير فاضربوا به الحجر » .