( 1 )
نخل :
جمع « نخله » ، واديى است كه شهر حناكيه ، در يكصد كيلومترى شرق مدينه ، در آن واقع است . در خبر غزوهء « ذات الرقاع » از اين وادى ياد شده است .
( 2 )
نخله :
به معناى درخت خرماست . در اخبار مربوط به سريّهء عبد اللّه بن جحش آمده است كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به او نامهاى نوشت و در آن آمده بود كه : « به مسير خود ادامه بده و در نخله فرود آى و آنجا در كمين قريش باش و راجع به آنها براى ما كسب خبر و اطلاع كن » .
دو نخله داريم : يكى نخلهء شامى و ديگرى نخلهء يمانى . مقصود از نخله در اين نامه ، نخلهء يمانى است ؛ زيرا اين نخله در راه قديمى ميان مكه و طائف قرار داشته است . سرچشمه و مصبّ اين دو نخله ، مجاور هم هستند ؛ زيرا آبهاى هر دو از سراة ، واقع در غرب طائف ، سرچشمه مىگيرند و سپس به سمت شمال و بعد به سمت غرب جريان مىيابند و سرانجام در جايى به نام « بستان ابن معمر » به يكديگر مىپيوندند و از آنجا به بعد ، وادى مرّ الظهران را پديد مىآورند .
( 3 )
نخلة الشاميه :
وادى غول پيكرى در حجاز و يكى از دو ريزابهء بزرگ « مرّ الظهران » است و از آنجا تا مكه ، يك شب راه مىباشد . « بطن نخله » كه حديث ليلة الجنّ دربارهء آن وارد شده و در راه يمن به مكه قرار دارد ، منسوب به همين نخلهء شامى است .
( 4 )
نخلة اليمانيه :
وادىاى است در حجاز و يكى از دو شعبهء « مرّ الظهران » مىباشد .
اين وادى آبهاى هدأهء طائف را مىگيرد .
راه قديمى طائف و راه نجد از مكه ، كه پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در غزوهء طائف آن را پيمود ، از نخلهء يمانى مىگذرد . خلاصه سخن آنكه : نخلهء يمانى و شامى حدود 43 كيلومترى شمال شرقى مكه به يكديگر مىپيوندند .
( 5 )
نخيل :
مصغّر « نخل » ، دهكدهاى است در وادىاى به نام « نخيل » كه در مجاورت وادى نخل يا همان وادى حناكيه قرار دارد . هرگاه كسى از مدينه به سمت قصيم برود ، در يكصد كيلومترى مدينه به حناكيه مىرسد كه وادى نخل در آنجا قرار دارد و در سمت راست او مىافتد .
( 6 )
ندوه ( دار الندوه ) :
خانهاى بوده كه قصىّ بن