و بر آن مىآرميد و از آنجا كه كنار ستون ياد شده جايگاه قرار دادن سرير ؛ يعنى تختخواب آن حضرت بوده به ستون سرير معروف شده است . « 1 »
4 . استوانهء توبه :
چهارمين ستون از سمت منبر و دوّمين ستون از طرف قبر شريف پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سوّمين ستون از سوى قبله است و به ستون « ابى لبابه » معروف مىباشد .
اقشهرى مىنويسد : ميان سيرهنويسان و محدّثان دربارهء گناه ابو لبابه اختلاف است ؛ جمعى بر اين باورند كه وى به واسطهء تخلّف از شركت در غزوهء تبوك و احساس ندامت از آن ، خود را به آن ستون با زنجيرى سنگين ، محكم بست .
ولى ابن هشام و ابن اسحاق مىگويند : هنگامى كه « بنى قريظه » به واسطه نقض عهد با مسلمانان ، از سوى سپاه اسلام در محاصره قرار گرفتند ، نمايندهاى نزد پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرستادند و از آن حضرت خواستند تا ابو لبابه را براى مشورت پيش آنها بفرستند و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله او را فرستاد . وقتى ابو لبابه نزد آنها رسيد ، زنان و كودكان آنها پيش او آمده و سخت گريستند . ابو لبابه به حال آنها رقّت و ترحّم كرد و از اينرو ، وقتى كه از او پرسيدند صلاح است تسليم شوند ؟
ابو لبابه پاسخ داد : آرى ، ولى با دست اشاره به گلويش كرد ؛ يعنى اگر تسليم شويد كشته مىشويد .
ابو لبابه مىگويد : به خدا سوگند هنوز از آنجا گامى برنداشته بودم كه احساس خيانت نسبت به خداوند و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وجود مرا فرا گرفت .
سپس ابو لبابه از پيش آنها بيرون شد و به جاى آنكه نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله برود ، راه مسجد را پيش گرفت و خود را به ستونى بست و سوگند ياد كرد كه اجازه ندهد جز پيامبر صلّى اللّه عليه و آله كسى او را از ستون بگشايد . وقتى اين خبر به آن حضرت رسيد ، فرمود : اگر ابو لبابه پيش من آمده بود ، برايش طلب آمرزش مىكردم ولى اكنون كه كارش به اينجا كشيده است ، تا زمانى كه خداوند او را نبخشايد ، وى را از ستون نمىگشايم .
سرانجام آيهء شريفهء :
هامش
( 1 ) . المسجد النبوى عبر التاريخ ، صص 53 و 54 ، به نقل از فتح البارى ، ج 4 ، ص 272 ؛ سمهودى ، ج 2 ، صص 447 و 448