است ، پس صدور موجودات هم كه از مقتضيات ذات اوست ، مورد اراده و عشق او است و اين كه او موجودات را مىخواهد ، نه براى هدف و غرضى است ، بلكه اين خواستن مربوط به ذات خود او است . . . » ( 1 ) مضمونى كه در دو عبارت فوق ملاحظه شد ، از نظريات ارسطو به يادگار مانده است : زيرا عبارتى را كه ذيلا از رسالهء « الدعاوى القلبيه » نقل مىكنيم ، مطالبى است كه فارابى از ارسطو آورده است : « و همهء موجودات به فياضيت خداوندى از خداوند صادر مىگردد و همهء موجودات جوشش فيض الهى است . . . » ( 2 ) همين مضمون در كتاب فصوص نيز ديده مىشود : « واجب الوجود مبدء همهء فيوضات است و همهء اشياء از آن او است بدون لزوم كثرت در ذات مقدسش . » ( 3 ) اين نظريه پس از « فارابى » مورد تصديق افراد زيادى از متفكرين جهان بين قرار گرفته است .