تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 192

مساهمون:

ص١٩٢
( ( 2706 ) ) نو بهارا ، حسن گل ده خار را زينت طاوس ده اين مار را ( ( 2707 ) ) در كمال زشتيم من منتهى لطف تو در فضل و در فن منتهى ( ( 2709 ) ) چون بميرم فضل تو خواهد گريست از كرم گرچه ز حاجت او بريست ( ( 2710 ) ) بر سر گورم بسى خواهى نشست خواهد از چشم لطيف اشك جست ( ( 2711 ) ) نوحه خواهى كرد بر محروميم چشم خواهى بست از مظلوميم ( ( 2712 ) ) اندكى زان لطفها اكنون بكن حلقه‌اى در گوش من كن زين سخن ( ( 2713 ) ) آنچه خواهى گفت تو با خاك من برفشان بر مدرك غمناك من دست گيرم در چنين بىچارگى شاد گردانم در آن غمخوارگى

آيه

« إِنَّ اَلْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ اَلسَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ » 11 : 114 . ( 1 ) ( به تحقيق حسنات گناهان را محو مىكند و اين ياد بودى است براى متذكر شوندگان ) . « كَتَبَ عَلى نَفْسِه اَلرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلى يَوْمِ اَلْقِيامَةِ لا رَيْبَ فِيه 6 : 12 » ( 2 ) ( خداوند رحمت بر بندگان را بر خود نوشته است ، شما را در رستاخيز كه شكى در آن نيست جمع خواهد كرد ) . « وَالله رَءُوفٌ بِالْعِبادِ 2 : 207 » ( 3 ) ( و خداوند بر بندگانش مهربان است . )

هامش
( 1 ) سوره هود ، آيهء 114 . .
( 2 ) سوره الانعام ، آيهء 12 . .
( 3 ) سوره آل عمران ، آيهء 30 . .
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 192 | محمد تقي جعفري