( ( 972 ) ) زان كه آن مسّ زر اندود آمده ست
ظاهرش نور اندرون دود آمده ست
( ( 973 ) ) چون رود نور وشود پيدا دخان
بفسرد عشق مجازى آن زمان
چون شود پيدا دخان غم فزا
بفسرد نى عشق ماند نى هوا
( ( 974 ) ) وا رود آن حس سوى اصل خود
جسم ماند گنده ورسوا و بد
( ( 975 ) ) نور مه راجع شود هم سوى ماه
وا رود عكسش ز ديوار سياه
نى در او نورى بود نى زندگى
نى جمالش ماند وفرخندگى
( ( 976 ) ) پس بماند آب و گل بىآن نگار
گردد آن ديوار بىمه ديووار
( ( 977 ) ) قلب را كان زر ز روى او بخست
باز گشت آن زر به كان خود نشست
( ( 978 ) ) پس مس رسوا بماند دودوش
رو سيه تر زو بماند عاشقش
( ( 979 ) ) عشق بينايان بود بر كان زر
هر زمانى لاجرم شد بيشتر
( ( 980 ) ) زان كه كان را در زرى نبود شريك
مرحبا اى كان زر لا شك فيك
( ( 981 ) ) هر كه قلبى را كند انباز كان
وا رود زر تا به كان از لا مكان
( ( 982 ) ) عاشق ومعشوق مرده زاضطراب
مانده ماهى رفته زان گرداب آب
( ( 983 ) ) عشق ربانى است خورشيد كمال
امر نور او است خلقان چون ظلال
تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 389
مساهمون: محمد تقي جعفري
ص٣٨٩