تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 308

ما و مردم عراق عهد وميثاقى بسته شده است ، لذا نمىتوانيم برگرديم تا ببينيم سرانجام كارها براى ما و آنان چه خواهد شد . اهميت حياتى وانسانى پاى بند بودن به عهد وپيمان در اين جملات كاملًا تثبيت مىشود و در افق مثنوى ميدان بزرگى به استشهاد به جملات فوق باز است . 7 - يك شب پيش از شهادتش ياوران خود را جمع نموده وچنين فرمود : « بهترين سپاس را بر خدا مىگذارم و در شاديها واندوه ها حمد او را مىگويم . خداوندا ، حمد مىكنم تو را كه ما را با نبوت تكريم فرموده و قرآن را بما تعليم ومعرفت دين را بر ما نصيب فرمودى و براى ما گوش و چشم ودل عطا نموده و ما را از مشتركين قرار ندادى . . . » ( 1 ) يكى از عالىترين موضوعات انسانى كه در مثنوى مطرح است ، موضوع باز بودن گوش و چشم وآگاهى دل است . كه جلال الدين داد سخن در آن مىدهد وحتى شديدترين تعجب خود را در بارهء كسانى كه چشم دارند و گوش دارند ، ولى از آنها بهره بردارى نمىكنند ابراز نموده ، مىگويد :