سؤال كه آيا چنان مفهومى وجود دارد يا نه ؟ به طور مستقيم وقطعى اثبات مىكند كه مفهوم مزبور براى سؤال كننده قابل دريافت مىباشد . اگر مفهوم واقعا دريافت شده باشد ، مطابق برهان كمالى يا وجوبى ( 1 ) هستى آن مفهوم اثبات مىگردد . كسى كه با اين جمله مىپرسد : آيا من زبان دارم ومىتوانم حرفى بزنم ؟ با همين سؤال حرف زدن او اثبات شده است ، نهايت امر اين است كه ممكن است ، بدوا آگاهى به آن نداشته باشد كه خود اين جمله زبان و حرف گفتن او را اثبات كرده است . اگر شما دقت لازم وكافى در روش فكرى انديشمندان از خود بيرون آمده انجام بدهيد ، اين مطلب براى شما قابل پذيرش خواهد بود كه اينان اغلب با طرح سؤال به خويشتن و يا ديگران بدون اين كه توجه داشته باشند موضوع سؤال را اثبات مىكنند ، مثلًا كسى كه مىپرسد آيا جهان هستى هدفى دارد يا نه ؟ اولًا به طور مستقيم اثبات مىكند كه مجموع جهان مىتواند به انسان مطرح شود وثانياً - به طور غير مستقيم هدفى براى جهان هستى اثبات مىكند ، زيرا مطرح شدن جهان مساوى با محدود ساختن آن است وهيمن كه جهان محدود تصور شود ، به وجود آورنده آن اثبات گشته و بدون واسطه ، هدفدار بودن آن تثبيت مىشود .