هيچ دينى از اديان حقه الهى و هيچ مكتبى از مكاتب اخلاقى و اجتماعى تكبر و نخوت را تجويز نكرده و با دلايل و بيانات گوناگون آن را محكوم نموده‌اند . آيات قرآنى اين صفت پليد را در موارد فراوان محكوم نموده است . از آن جمله - « اَلَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ الله بِغَيْرِ سُلْطانٍ أَتاهُمْ كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ الله وَعِنْدَ اَلَّذِينَ آمَنُوا كَذلِكَ يَطْبَعُ الله عَلى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ 40 : 35 » ( 1 ) ( كسانى كه در آيات خداوندى بدون اين كه حق تصرفى براى آنان آمده باشد جدال مىكنند ، در نزد خدا و مردم با ايمان به خصومت بزرگى دچار مىشوند ، خداوند بدين سان به دلهاى مردمى كه تكبر مىورزند و گردن كشى مىكنند مهر مىزند ) . « وَقالَ مُوسى إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُمْ مِنْ كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ اَلْحِسابِ 40 : 27 » ( 2 ) ( و موسى گفت من به خداى خود و خداى شما از هر متكبرى كه بروز حساب ( رستاخيز ) ايمان نمىآورد پناه مىبرم ) .