( 1 ) جابر به نقل از امام باقر ( ع ) در بارهء آيهء :
أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
« 1 » - مىگويد : ما همان مردم [ النّاس ] هستيم . « 2 » « 3 »
هامش
( 1 ) نساء / 54 ؛ يا به مردم حسد مىورزند به سبب آن چه خداوند از فضل خود ، بديشان بخشيده است .
( 2 ) همان / 267 ، 314 .
( 3 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 306 مىگويد :
« چگونگى دلالت اين سخن بر بحث مورد نظر ما روشن است . مقصود از :ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِهمان علم ، هدايت ، درك ، حكمت و صفات و ويژگىهاى ديگرى است كه شأن محمّد ( ص ) و على ( ع ) است ، نه امور پست دنيوى ، و هويداست دادن اين فضيلت به على ( ع ) كه موجب حسادت مردم به او گشته است مقتضى افضليت و امامت حضرت ( ع ) است و در غير اين صورت ، حضرت ( ع ) مورد حسادت قرار نمىگرفت ، چنان كه شركت على ( ع ) با پيامبر ( ص ) در فضيلت - بر اساس روايت دوم - دليل فضيلت على ( ع ) است همچون فضيلت پيامبر ( ص ) كه بدين ترتيب براى خلافت و جانشينى پيامبر ( ص ) ، شخص افضل و احق خواهد بود . »