رحمت خدا بر شما باد
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً
.
راوى مىگويد : به دنبال اين سخن ، پيامبر ( ص ) راهى مصلاى خود مىشد . « 1 » -
( 1 ) مجاهد مىگويد : آيهء :
أَ فَمَنْ وَعَدْناهُ وَعْداً حَسَناً فَهُوَ لاقِيهِ
« 2 » - در حقّ على ( ع ) و حمزه نازل شده است . « 3 » « 4 »
( 2 ) گفته شده است آيهء :
إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
« 5 » - در حقّ على ( ع ) و حمزه و عبيدة بن الحارث نازل شد به هنگامى كه به مبارزه با همسنگان خود عتبه ، شيبه و وليد به ميدان رفتند ، و در بارهء كافران اين آيه نازل شد :
هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ
تا
عَذابَ الْحَرِيقِ
« 6 » - و در بارهء على ( ع ) و ياران او نازل شده است آيهء :
إِنَّ اللَّهَ يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ
« 7 »
هامش
( 1 ) اين رويداد از انس بن مالك و ابو سعيد خدرى نيز روايت شده و احقاق الحق از منابع فراوانى آن را نقل كرده است . بنگريد به : 2 / 515 ، 520 ، 521 ، 526 ، 529 ، 530 ، 531 ، 533 ، 536 ، 548 ، 2 / 529 ، 530 ، 14 / 51 ، 52 ، 57 ، 59 ، 67 ، 68 ، 79 ، 82 ، 105 ، 18 / 365 ، 366 ، 371 ، 375 ، 376 و 382 .
( 2 ) قصص / 61 ؛ آيا كسى كه به او وعدهء نيكو دهيم آن را مىبيند .
( 3 ) كشف الغمّه 1 / 325 .
( 4 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 337 - 336 - با اندك تغييرى در بيان - مىگويد :
« از دلالت موجود در اين آيه ، امامت حمزه لازم نمىآيد ، زيرا او خود اين آگاهى را نداشت كه آيه در بارهء او نازل شده باشد ، در حالى كه امير المؤمنين على ( ع ) چنين نبود ، به علاوهء آن كه حمزه ، مفضول بود و با وجود فاضل ، امامت مفضول جايز نيست ، به علاوهء آن كه او پيش از پيامبر ( ص ) فوت كرد و حتّى اگر قائل به امكان امامت در او باشيم مورد آن منتفى است . »
( 5 ) حج / 23 ؛ همانا خداوند كسانى را كه ايمان آوردهاند و عمل شايسته انجام دادهاند به بهشتهايى درآورد كه از زير آن نهرها جريان دارد .
( 6 ) حج / 19 ؛ اين دو گروه در بارهء پروردگارشان به خصومت برخاستهاند . . . عذاب آتش سوزنده .
( 7 ) آيهءهذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْكمال مدح الهى است براى على ( ع ) به دليل آيهء مباركهء :إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيانٌ مَرْصُوصٌ[ صف / 4 ؛ ] ، و اين آيه تنها به ايشان اختصاص دارد و هر كه محبّت خدا براى او حاصل آيد به مهمّى دست يازيده است كه جز پيامبر ( ص ) ، كسى نمىتواند بدان نزديك شود ، پيامبرى كه به بهرهمند شدن بيشتر از محبّت الهى ، ويژه گشته است . » شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 336 مىگويد :
« دلالت اين آيات بر مفهوم مورد نظر ما آشكار است ، چرا كه على را به بهشت بشارت مىدهد و على ( ع ) خود از اين بشارت ، آگاه است ، زيرا علم قرآن نزد اوست و او قرين قرآن ، و بارها دلالت اين گونه از آيات را بر امامت على ( ع ) متعرّضشدهايم چنان كه در آيهء سى و دوم توضيح داديم . »