و منظور از :
فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ
« 1 » على بن ابى طالب « 2 » است . و گفته شده است
هامش
( 1 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 301 - 300 مىگويد :
از آيهء قبلى - آيهء 32 - و جز آن ، دلالت بر امامت حضرت ( ع ) دانسته مىشود ، چرا كه اين آيه به دو بشارت داده و اعلان داشته است كه كارنامه به دست راستش داده خواهد شد و اين كه در بهشتى و الا زندگى خوشايندى خواهد داشت . »
( 2 ) ابن بطريق در خصائص / 214 مىگويد :
« كسى كه خداى بر او درود فرستد خداوند قدر و منزلت او را بر هر قدر و منزلتى فزونى خواهد داد و به گزينش ، ممتازش خواهد كرد و اين خود دليل آن است كه او ، همسر و فرزندانش بىمانندند . » شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 299 - 298 مىگويد :
« خداوند سبحان در اين سوره يعنى سورهء صافّات ، گروه خاصّى از انبياء را برترى داده و فرموده است :وَ تَرَكْنا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ سَلامٌ عَلى نُوحٍ فِي الْعالَمِينَ، و نيز فرموده است :سَلامٌ عَلى إِبْراهِيمَ، وسَلامٌ عَلى مُوسى وَ هارُونَ، و سوره را با تعميم همهء پيامبران به پايان مىبرد و در اين اثنا خاندان محمّد را به درود ، مخصوص مىگرداند و مىفرمايد : سلام على آل يس ، و اين خود ، دليل منزلت شريف آنهاست و اين كه آنها همسنگ پيامبران و رسولان هستند كه همين دلالت بر فضيلت و امامت امت دارد . » نظير همين سخن از رازى نيز نقل شده است .