( 1 ) اين سخن پروردگار :
وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ
« 1 » - هنگامى نازل شد كه على ( ع ) برخى از آيات سورهء برائت را اعلان داشت .
در مسند احمد بن حنبل آمده است : هنگامى كه اين سوره را با ابو بكر فرستاد و على را در پى او روان داشت فرمود : به من دستور داده شده است كه اين سوره را نرساند مگر من يا كسى از من . » « 2 » -
( 2 ) محمّد بن سيرين در بارهء آيهء :
طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ
« 3 » « 4 » مىگويد : مقصود از آن
هامش
( 1 ) توبه / 3 ؛ و اعلانى است از سوى خدا و پيامبرش به مردم در روز حج بزرگ .
( 2 ) همان .
( 3 ) رعد / 29 ؛ خوشا به حال ايشان و نيكو بازگشتنگاهى دارند .
( 4 ) شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 293 - 292 مىگويد :
« اين كه پيامبر ( ص ) ابو بكر را فرستاد مخالف شيوهء عربها نبود و عزل او به وسيلهء على ( ع ) ، هشدارى بود از سوى خدا و پيامبر او در برترى على ( ع ) و اين كه تنها او از پيامبر ( ص ) است و ابو بكر شايستگى رسيدن به مقام پيامبر ( ص ) را ندارد ، و ديگر بر اين اساس چگونه ممكن است در رهبرى كلان جامعه ، در جاى پيامبر بنشيند و حال آن كه اگر از همان آغاز على ( ع ) فرستاده مىشد ديگر سخنى از اين هشدار در ميان نبود .
از آن گذشته ضمير در حديث ( هو على ) به اذان يا مؤذّنى باز مىگردد كه از كلام ، مستفاد است . » در همين مأخذ در خبرى از على بن الحسين ( ع ) آمده است كه فرموده :
« و تو مىدانى كه ناميدن حضرت ( ع ) در قرآن كريم به اذانى كه به خداوند عزّ و جلّ منسوب است ، دليلى است بر شرافت جايگاه او و مقام والايش و هرگز كسى كه براى رساندن پيام شايستگى ندارد با حضرتش ( ع ) به سنجه در نمىآيد . » بنگريد به خصائص / 149 .