( 1 ) ابن عبّاس در بارهء آيهء :
وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ
« 1 » - مىگويد : يوشع بن نون پيش از ديگران به موسى بن عمران و مؤمن آل يس زودتر از ديگران به عيسى بن مريم و على بن ابى طالب زودتر از ديگران به پيامبر ( ص ) ايمان آوردند . « 2 » « 3 »
( 2 ) ابو سعيد مىگويد : اين سخن پروردگار :
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
« 4 » - در جريان حديث غدير خم نازل شد كه پيامبر ( ص ) دست على ( ع ) را بلند كرد . پس پيامبر ( ص ) فرمود :
هامش
( 1 ) واقعه / 10 ؛ و نخستينيان ، نخستينيان همان نزديكان هستند .
( 2 ) همان 1 / 323 .
( 3 ) ابن بطريق در خصائص / 133 مىگويد :
« او در ميان اين امّت در پيشى گرفتن ايمان به خدا و رسول ( ص ) بىمانند است ، و اينك كه در فرمان برى از خدا و رسول ( ص ) بىمانند است بايد به او اقتدا كرد و از او پيروى نمود ، و در لفظ قرآن كريم ، اشاره و هشدارى است در آن چه دلالت دارد بر اقتدار از شخص او ، چه ، خداوند مىفرمايد :وَ السَّابِقُونَ السَّابِقُونَ أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَ، و همين در بردارندهء تشويق بر پيروى از اوست و بر شخص ديدهور پوشيده نيست كه پيروى از كسى كه نزد خدا و رسول ، مقرّب است ضرورىتر و بايستهتر مىباشد . » علّامهء مجلسى در بحار الانوار 35 / 335 مىگويد :
« اين كه على ( ع ) قديمىترين اين امت و برترين پيشىگيرندگان امّتها و تنها مقرّب اين امّت است به دليل فرمودهء پروردگار :أُولئِكَ الْمُقَرَّبُونَمانع از آن است كه ديگرى بر او مقدّم داشته شود و - چنان كه بارها گفته شده است - كسى بر او پيشى گيرد . » شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 158 مىگويد :
« زمخشرى در تفسير سوره يس از پيامبر ( ص ) روايت مىكند كه فرمود : ( پيشىگيرندگان امّتها سه نفرند كه حتّى چشم به هم زدنى به خدا كفر نورزيدهاند : على بن ابى طالب ، صاحب يس و مؤمن آل فرعون ) ، و اين دلالت دارد بر فضيلت ديگر امير المؤمنين نسبت به ديگر صحابه و آن اين كه با در نظر گرفتن دوران خردسالى و رشد و نمو در ميان بتها باز هم چشم به هم زدنى به خدا كفر نورزيده است ، پس براى امامت ، شايستهتر خواهد بود از كسى كه به سبب كاستى در خرد و فراوانى جهل ، در طول عمر خود ، بت پرستيده است . »
( 4 ) مائده / 3 ؛ امروز دينتان را برايتان كامل گرداندم .