( 1 ) در بارهء آيهء :
وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ
، « 1 » - گفته شده كه در حقّ على ( ع ) نازل گشته است ، زيرا او مؤمن و مهاجر و خويشاوند بود . » « 2 » « 3 »
هامش
( 1 ) احزاب / 6 ؛ و در كتاب خدا خويشان نسبى از مؤمنان و مهاجران به يك ديگر سزاوارترند .
( 2 ) همان .
( 3 ) فاضل سيورى در اللوامع الالهية / 280 - 279 مىگويد :
« چگونگى دلالت آن چنين است : اولويت خويشان يا در تصرّف در هر آن چيزى است كه از آن ميّت بوده است يا در بخشى از آن ، اگر اوّلى باشد لازم خواهد آمد انتقال ولايت پيامبر ( ص ) به خويشان بر پايهء عموميت و اگر دومى باشد اين بخش يا همان ولايت است يا جز آن ، كه اين [ جز آن ] باطل است ، زيرا لفظ و قرينه بر آن دلالت ندارد ، پس بنا به دلالت قرينه ، مقصود ، همان ولايت خواهد بود ، چه ، خداوند مىفرمايد :النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ، و روشن است مقصود از اولويت پيامبر ، همان ولايت است ، و اگر يك لفظ دو مفهوم داشته باشد كه تنها يكى از آن دو قرينه داشته باشد همان مفهومى تعيّن مىيابد كه قرينه دارد ، مگر آن كه مفهوم ديگرى دليلى قوىتر در بر داشته باشد كه چنين نيست . » قاضى نور اللَّه همان گونه كه در بحار الانوار 36 / 189 آمده است مىگويد :
« اين آيه تصريح دارد بر امامت على ( ع ) ، چه ، دلالت دارد بر اين كه از ميان خويشان ، كسى نسبت به پيامبر ، اولويت دارد كه امور سهگانه را گرد آورده باشد ، و همهء مسلمانان همداستانند در انحصار امامت پس از پيامبر در على و عبّاس و ابو بكر . عبّاس اگر چه مؤمن بود و خويش ولى مهاجر نبود و از جملهء طلقا به شمار مىآمد و ابو بكر بر فرض صحّت ايمان و هجرت از خويشان پيامبر نبود ، پس تنها على ( ع ) گردآورندهء امور سهگانه است و پس از پيامبر ( ص ) براى امامت و خلافت ، شايستهتر خواهد بود . » شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 289 مىگويد :
« مسألهء مهم ، اولويت امير المؤمنين است نسبت به ابو بكر در ميراث پيامبر ( ص ) كه برآمده از خويشاوند نبودن ابو بكر است ، چنان كه بر همين مفهوم دلالت دارد باز پس گرفتن سورهء برائت از ابو بكر ، كه بر اين اساس خلافت او باطل خواهد بود و حقّ با على ( ع ) . »