( 1 ) زاذان به نقل از على ( ع ) در بارهء آيهء :
وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ
« 1 » - مىگويد : اين امّت به هفتاد و سه فرقه تقسيم مىشود كه هفتاد و دو فرقه در آتشند و يك فرقه در بهشت ، و اينان همان كسانى هستند كه خداوند در حقّ آنها فرموده است :
وَ مِمَّنْ خَلَقْنا أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ
، و آنها من و شيعيان من هستند . « 2 » « 3 »
هامش
( 1 ) اعراف / 181 ؛ از آفريدگان ، گروهى هستند كه به حق راه مىنمايند و به عدالت رفتار مىكنند .
( 2 ) بحار الانوار 36 / 187 .
( 3 ) علّامهء مجلسى در بحار الانوار 36 / 187 روايات گوناگونى را مىآورد و در پى آن مىگويد :
« آخرين روايتى كه رازى نقل مىكند صراحت دارد در تخصيص حقانيت شمارى از امت ، و واقعيت نيز همين است آن گونه كه ما در باب پراكندگى امّت ، ثابت كرديم ، و در كنار هم نهادن اين حديث با حديث ابن مردويه اقتضا دارد كه مقصود از « قوم » آمده در آن على و شيعيان او باشد ، و روشن است كه خلفاى سهگانه و پيروان سنّى آنها بر پايهء جدايى و مخالفت ميان آنها و امير المؤمنين ( ع ) كه اثبات كرديم از شيعيان على نيستند پس بر باطلند ، زيرا حقّ ، هيچ گاه در دو جهت مختلف قرار نمىگيرد . درنگى بايد .
شيخ مظفّر در دلائل الصّدق 2 / 284 نزديك به همين مفهوم را مىآورد و مىافزايد :
« اگر على ( ع ) و پيروان او همان گروه رستگارى هستند كه به حق ره مىيابند و بدان بازمىگردند بدون ترديد على امام خواهد بود ، زيرا نمىشود او مأموم و پيرو برخى از شيعيان خود باشد ، چه ، شيعه به مفهوم تابعان است نه متبوعان . »