فرود آمد پيامبر اكرم ( ص ) با دستش به سينهء على ( ع ) اشاره كرد و هنگام نزول آيهء
وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ
با اشاره به على ( ع ) فرمود : پس از من رهيافتگان از تو پيروى خواهند كرد .
( 1 ) در اين آيهء شريفه :
أَ فَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ
« 1 » « 2 » منظور از مؤمن ،
هامش
( 1 ) سجده / 18 ؛ آيا مؤمن ، چونان تبهكار است ، اينان برابر نيستند .
( 2 ) علّامهء مجلسى در بحار الانوار 35 / 344 مىگويد :
« بر پايهء نقل خاص و عام ، ثابت شده كه اين آيه در حقّ على ( ع ) نازل شده است و دلالت بر كمال ايمان او دارد ، زيرا در برابر فسق قرار گرفته ، پس مراد از آن ايمانى است كه با فسق و تباهى در نياميخته باشد و بر اين اساس جايز نيست مؤمن با فاسق همسنگ شمرده شود چه رسد به آن كه فاسق ، مقدّم داشته شود ! بدون ترديد كسانى كه على ( ع ) بر آنها مقدّم داشته شده است نه تنها معصوم نبودهاند كه چه بسا پيش از خلافت فاسق بودهاند و در كتاب امامت ، پيرامون آن سخن گفتهايم : نيز دلالت كافى دارد در اين كه كمال ايمان او در ثبوت فضل اوست كه اگر به ديگر فضايلش پيوست شود عقلا نمىتوان ديگرى را بر او مقدّم داشت . » شيخ مظفّر در دلائل الصدق 2 / 241 مىگويد :
« منظور از فاسق در اين آيه ، كافر است و لو در زمانهاى گذشته ، و اين به قرينهء مقابلهء آن با مؤمن است .
گفتيم « و لو در زمانهاى گذشته » ، زيرا وليد به هنگام نزول اين آيه مسلمان بود ، پس دلالت آيه بر ناهمبرابرى كافر ( در هر زمان ) با مؤمن ( در هر زمان ) چنان كه آشكار است قاعدهاى كلّى به شمار مىآيد ، و اگر آيه در مورد خاص نازل شده باشد دلالت دارد بر ناهمبرابرى خلفاى سهگانه با امير المؤمنين ( ع ) به سبب ثبوت كفر آنها در هر زمان ، و بدين ترتيب ، امامت براى حضرت ( ع ) متعيّن مىگردد . » بنگريد به خصائص / 167 - 166 .