هامش
ظاهر خبرى است از امير المؤمنين ( ع ) در جاهاى مختلف كه با افتخار و سربلندى مىگفت : « من بندهء خدا و برادر پيامبر خدا هستم و هر كه پس از من اين سخن را بگويد دروغگويى است اهل افترا » . اگر در برادرى برترى محرزى نهفته نبود ديگر على بدان نمىباليد و دشمنانش بدين سخن چنگ در نمىافكند كه اين برادرى افتخارى ندارد و نيز اين گواه آن است كه اين برادرى وسيلهاى است نيرومند در امامت و ركنى است استوار در استحقاق امامت ، چه ، حضرت ( ع ) در روز شورا هنگامى كه فضايل و مناقب و عوامل شايستگى امامت را در خود بر مىشمرد و فرمود : « آيا در ميان شما كسى جز من هست كه پيامبر ميان خود و او برادرى برقرار كرده باشد ؟ » .
علامهء بياضى در صراط المستقيم 2 / 25 مىگويد :
« ببينيد مرتبهء على را كه خداوند به پيامبرش دستور مىدهد در ميان صحابه با او برادرى برقرار سازد و در ميان ايشان جز على كسى را نيافت كه شايستگى برادرى او را داشته باشد ، زيرا على همانند پيامبر بود در نسب و خلوص در نسب و در آيهء تطهير كه عصمتش بيان شده است و در آيهء :إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُكه امامتش روشن گشته است و اين كه حضرت ( ع ) در سورهء برائت و رساندن آن ، نفس خود پيامبر ( ص ) به شماره آمده است ، و نيز در اين سخن پروردگار كه :فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُدر روز مباهله و گذر كردن از درون مسجد در حال جنابت و باز ماندن در او .