- اين دو آيه مناسب با مصرع « من شما را از شما مشفقترم » به نظر مىرسد ، با اين بيان كه وقتى پيامبر بتواند از همه جهات به مؤمنين شايسته تر از خودشان باشد كه تمام موجوديت آنها را بداند و با منصب نبوتى كه دارد از تمام صلاح و فساد آنان آگاه باشد و رهبرى شان را به عهده بگيرد ، با اين فرض محبت و شفقت و روش عقلانى پيامبر در بارهء آنها كه متكى بواقعيات است كاملتر و حقيقىتر از محبت و شفقت و روش عقلانى آنان در بارهء خودشان خواهد بود . رؤوف و رحيم در آيهء دوم اگر چه به شكل افعل التفضيل نيست كه بتواند برترى را اثبات كند ، ولى با همان دليل عقلى كه در تفسير آيهء اول گفتيم ، آيهء دوم را هم مىتوان توضيح داد ، زيرا مسلماً رأفت و رحمت پيامبر بر مؤمنين مانند رافت و رحمت يك پدر و پسر يا دو برادر يا يك مادر و فرزند به يكديگر كه فقط از ( خود طبيعى ) سرچشمه مىگيرد نمىباشد ، بلكه پديده‌اى است ما فوق پديده هاى معمولى . مانند رأفت و رحمت خداوندى . » اِتَّخَذُوا أَيْمانَهُمْ جُنَّةً فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِ الله فَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ . » 58 : 16 ( 1 ) ( آنان سوگندهاى خود را سپرى [ در برابر تمايلات ] قرار داده از راه خدا [ مردم را ] باز مىدارند ، در نتيجه عذاب اهانت بارى در انتظار آنها است ) . « فَلَمَّا أَتاها نُودِيَ مِنْ شاطِئِ اَلْوادِ اَلأَيْمَنِ فِي اَلْبُقْعَةِ اَلْمُبارَكَةِ مِنَ اَلشَّجَرَةِ أَنْ يا مُوسى إِنِّي أَنَا الله رَبُّ اَلْعالَمِينَ . » 28 : 30 ( 2 ) ( هنگامى كه [ موسى عليه السلام ] به طرف آن آتش آمد ، از جانب وادى ايمن در آن جايگاه مبارك [ كه دستور به موسى رسيد كه كفش از پاى در آورد ] نزد آن درخت به او ندا شد : كه اى موسى ، منم خداوند رب العالمين . )