البته به هيچ وجه چنين قضيه اى ديده نشده است كه پيامبران عظام مانند حضرت موسى عليه السلام مرتكب چنين اشتباهى شود و مرد پاك و ساده لوحى را كه از اعماق قلبش خدا را مىخواند با چنان ضربهء شكننده اى نابود بسازد ، اما چنان كه گفتيم در تابلويى كه جلال الدين تصوير كرده است ، اين قضيه فوق العاده اهميت دارد . به توضيح اين كه جلال الدين با اين اصل بسيار اساسى كه در آثار اسلامى وارد شده است مىخواهد مضمون بيت و ابيات آينده را تنظيم كند : « حسنات الابرار سيئات المقربين . » ( 1 ) يعنى حسنات نيكو كاران معمولى به منزلهء گناهانى است كه براى انسانهاى رشد يافته و مقربين درگاه الهى . از نظر تعليم و تربيت مخصوصا در قلمرو تعليم و تربيت راه الهى هيچ گونه وضع و موقعيت انسانى را كه حقيقتاً و با نيت پاك و هدف گيرى الهى در يك فرد ايجاد شده است نبايستى به جهت ناچيز بودن در مقابل وضع و موقعيتهاى عالى جريحه دار و منكوب ساخت . نبايستى به ضعف و ناچيزى و كمى ادراكات و معلومات راهرو نگريست ، بلكه بايستى ديد : كه آيا او مىخواهد راه برود يا نه ؟ اگر ديديم مصمم شده و نيروى درونى خود را در رسيدن به هدف بسيج كرده است ، معطل نشويم و آن چه را كه در اختيار داريم در دسترس او در حدود منطقى بگذاريم .