اگر چنين انسانهايى پيدا شوند كه در مقابل رويدادها تارهاى دلهاى آنان همواره در حال ارتعاش باشد نمىتوانند بخندند ، زيرا روح آنان در ميان جويبار حوادث غوطه زنان در حال حركت و تغير مىباشد ، در نتيجه اصل و قانون تثبيت شده اى براى آنان مطرح نيست كه با مقايسهء موقعيت حادثه با آن اصول تعجب كنند ، متحير شوند ، يا رضايت بدهند ، يا حالت انتقام جويى در خود حس كنند . بنا بر اين اينان نه تنها نخواهند خنديد ، بلكه از ساير فعاليتهاى روانى نيز كه از مختصات داشتن يك روان معتدل است محروم خواهند بود . نتيجهء دو مسئلهء فوق ( انسانهايى كه با عقل خالص به رويدادها نگرند و انسانهايى كه با رويدادها با قلبى لرزان و مرتعش روبه رو مىگردند ) اين است كه براى آنان نه خندهء معمولى مطرح است و نه گريهء معمولى ، زيرا ، خندهء روانى ( 1 ) يكى از آثار و مختصات داشتن ( من ) تثبيت شده اى است كه با اختلال روانى مفهوم ديگرى پيدا مىكند ، زيرا انبساط روانى ( من ) هاى مختل انبساط و شكوفان شدن حقيقى نيست چنان كه گريه هاى آنان نتيجهء انقباض روانى معتدل نمىباشد . شايد براى بعضى از آنان هر چيزى خلاف اصل است ، لذا مىتوانند به همه چيز بخندند . ( من ) ، در اين حالت كنترل عقلانى خود را در مقابل رويدادها از دست داده و در عوض شبح بسيار