جلال الدين مولوى از كسانى است كه دربارهء حسين بن منصور حلاج اعتقاد داشته وبارها او را از اولياء الله معرفى كرده است . در جاى ديگر مىگويد : منصور نبود آنكه بر آن دار بر آمد * نادان به گمان شد در اين داستان دو مسئلهء مهم وجود دارد كه ما بطور خلاصه متذكر مىشويم : مسئلهء اول : - آيا اين دعاوى كه از بعضى از متصوفه مشهور شده است از قبيل : « انا الحق » ( 1 ) و « سبحانى ما أعظم شأنى » ( 2 ) و « ليس في جبتى الا الله » ( 3 ) مىتواند معناى صحيحى داشته باشد ؟ ما چند بار در مباحث گذشته گفتيم كه مطابق بعضى از آيات مانند : « ونحن اقرب إليه من حبل الوريد » ( ما به او نزديكتر از رگ گردنش هستيم ) احاطهء خدا بر ممكنات همه جانبه بوده و او به ساير موجودات نزديكتر از آنان است كه مغزهاى محدود عاميانه گمان مىكنند . اين قرب و ارتباط با تأديب نفس و سير و سلوك روشنتر مىگردد و روح عظمتى را از جانب خدا در مىيابد كه اگر كوچترين اشتباه كند گمان مىكند حقيقتاً به او پيوسته و مانند موجودى كه از موجود ديگر جدا