از آن جمله : « 1 - زمان در جهان عينى وجود ندارد ، بلكه يك پديدهء توهمى است . 2 - زمان موجوديتى دارد اما نه موجوديتى كه قائم به خود باشد ، بلكه نسبتى است كه ميان رويدادها محقق مىشود ، مثلًا ميان طلوع آفتاب و حضور يك فرد از انسان در فلان محل ، دو حادثه است كه ميان آنها وقت وجود دارد يا به شكل هم زمانى يا مقدم و يا موخر و مجموع اين وقتها زمان ناميده مىشود . 3 - زمان موجوديتى جدا از جسمانيات دارد . 4 - زمان يك جوهر جسمانى است و آن خود فلك اقصى است . 5 - زمان يك پديدهء عرضى و خود حركت است . . . » ( 1 ) سپس از ابو البركات بغدادى نقل مىكند كه او زمان را مقدار وجود معرفى كرده است . شگفت انگيزترين نظريه در بارهء زمان آن است كه مىگويد : « زمان وجود غير مادى دارد و عين واجب الوجود بذاته مىباشد . » ( 2 )