تامس اليوت قطعه‌اى دارد كه با مضمون بيت جلال الدين بسيار هماهنگ بلكه مفسر آن است ، او مىگويد : « عقاب در فراخناى آسمان بال مىگشايد . صياد و تازيان شكارى به دنبال صيد مىتازند ، ستارگان در مسير جاودان خويش روانند و فصول سال يكايك به هنگام معهود فرا مىرسند . خزان و بهار تولد و مرگ يكى پس از ديگرى پاى به ميان مىنهند . فكر و عمل طرح و تجربه همهء اينها موجد حركتند ، اما زايندهء آرامش نيستند . سخن مىآموزند ، اما راز خاموشى را نمىگويند . كلمات را معنى مىكنند ، اما كلام اصلى را همچنان ناگفته مىگذارند . دانش ما را به سوى جهل مىبرد و جهل به مرگ نزديكمان مىكند . اما نزديكى به مرگ دورى از خدا است . كجاست آن زندگى كه ما به خاطر زنده بودن از دست داده‌ايم ؟ كجاست آن دانش كه ما آن را در ميان دانستنىها گم كرده‌ايم ؟ بيست قرن گذشته و تازه معلومات ما در بارهء آسمان ، ما را از خداوند دور تر و به خاك ناچيز نزديكتر كرده است . » ( 1 ) ملاحظه مىشود كه تقسيم علم به دو قسمت وسيلهء تكامل و و بال گردن زندگانى ، چيزى است كه تنها از يك ذوق شرقى سرچشمه نمىگيرد ، بلكه غربىها نيز در اين