« . . . لا يَدْخُلُونَ اَلْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ اَلْجَمَلُ فِي سَمِّ اَلْخِياطِ 7 : 40 . . . » ( 1 ) ( آنان به بهشت داخل نخواهند شد مگر اين كه شتر در سوراخ نخ « سوراخ سوزن » داخل شود . ) ( 2 ) اين جمله كنايه از امكان ناپذير بودن ورود آنان به بهشت است » . « . . . كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ » 55 : 29 ( 3 ) ( در هر روز او ( خدا ) در كارى است ) . مقصود از « يوم » همان روز اصطلاحى نيست كه از طلوع آفتاب يا از طلوع فجر تا به غروب آفتاب گفته مىشود ، بلكه مقصود زمان است كه به كم و زياد اطلاق گردد . « وَما يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَ وَما هِيَ إِلَّا ذِكْرى لِلْبَشَرِ . » 74 : 31 ( 4 ) ( لشكريان خداى ترا كسى جز او نمىدانند ، اينها تنها براى اين است كه بشر همواره به ياد او باشد . )