( ( 2909 ) ) احتمى كن احتمى ز انديشه ها
ز انكه شيرانند در اين بيشه ها
اگر توانايى فرو رفتن در مسائل عالى الهيات را ندارى از ورود به اين مسائل خوددارى كن و به احكام فطرت سليم قناعت كن
مسلم است كه حدود افكار انسانها مختلف است ، مىبينيم بعضى از افراد داراى هوش و استعداد و نبوغ عالى مىباشند و به اضافهء اين نيروهاى با ارزش به تكاپو و كوشش در انديشه نيز پردازند و در نتيجه به عالىترين مقامات معرفت مىرسند . در صورتى كه گروه زيادى كه با اطمينان مىتوان گفت : اكثريت مطلق را تشكيل مىدهند ، بهرهاى از اين نيروها نداشته ، يا اگر هم داراى بعضى از نيروهاى مزبور هستند ، تكاپو و كوشش ندارند ، اينان نبايستى به اين گونه مسائل وارد شوند - زيرا بدون ترديد ضررى كه در اين راه خواهند ديد از سود آن بيشتر خواهد بود .
اين اصل را در دوران ما به خوبى مىتوان مشاهده كرد كه افراد زيادى روى اغراض نفسانى از قبيل شهرت پرستى يا غرضهاى ديگر مسائل دشوار و عالى را براى عموم مطرح مىكنند و مىگويند : همه بايد اين مسائل را بفهمند ، شيرينى عبارات اين اشخاص هم مردم را فريب داده بدون آمادگى در اين مسائل غوطه ور مىسازد و در نتيجه چيزى غير از اضطراب فكرى و پريشانى روانى به دست آنها نمىرسد و يك عمر در ترديد و بىچارگى به سر مىبرند .
تفكر در بارهء مشكلات الهيات مانند به هم زدن خاكهايى است كه با ريزه هاى طلا و آتش در هم آميخته است براى كسى كه محاسبهء به دست آوردن طلا امكان پذير نيست اين به هم زدن ممكن است غير از شعله ور ساختن آتش سوزان نتيجهاى نداشته باشد .