تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 317

مساهمون:

ص٣١٧
از ممكن اى ياران به ذات حق مسافتهاستى ممكن چو كاهى مضطرب در موج آن درياستى ممكن مكانى بوده و او از مكان بالاستى ممكن زمانى بوده و او از زمان اعلاستى افهام را كى درك آن انيت علياستى ؟ ( ( 2760 ) ) عاشق آن وهم اگر صادق بود آن مجازش تا حقيقت مىرود

اما اگر همين تو هم از روى اخلاص و جستجوى حقيقت باشد بدون ترديد به مقصد خواهد رسيد

درست است كه هر چه كه در ذهن خود تصور كنيم يا خلق نماييم از مخلوقات ما بوده و حقيقت خدا را نشان نخواهد داد ، ولى اينجا مطلب بسيار مهمى وجود دارد كه نبايستى از آن غفلت بورزيم و آن اين است كه انسان همواره از مراتب پايين معرفت رو به عالىترين مقامات مىرود . اگر انسانى در همين راهروى به هزاران خطا و اشتباه مرتكب شود ، اگر بتواند خاصيت راه رفتن را از دست ندهد ، به طور قطع به نتيجه خواهد رسيد . خداوند مىفرمايد : « وَاَلَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا 29 : 69 . . . » ( 1 ) ( آنان كه در راه ما مجاهدت مىورزند ما راه هاى خود را به آنان نشان خواهيم داد ) . « . . . وَاِتَّقُوا الله وَيُعَلِّمُكُمُ الله 2 : 282 . . . » ( 2 )

هامش
( 1 ) سوره العنكبوت ، آيهء 69 . .
( 2 ) سوره البقرة ، آيهء 282 . .