تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى — صفحة 639

الهى أنت الغنى بذاتك ان يصل النفع اليك منك فكيف تكون له عله منى » ( 1 ) ( خداوندا رضاى تو پاكيزه تر از آن است كه علتى از خود تو براى آن وجود داشته باشد ، كجا رسد علت رضاى تو را من فراهم بياورم ؟ خداوندا ، تو در ذات خويش آن چنان بىنيازى كه سودى از ذات خود ، به خويشتن نمىرسد چگونه من مىتوانم علت وصول نفع به تو بوده باشم ) . پس از اين مطلب مىگوييم : اين جهان پهناور هستى را ما هرگز نخواهيم شناخت ، « زيرا كه محيط بر آن نيستيم و خود آن هم نمىتواند به ما كه در نقطه‌اى از آن قرار گرفته‌ايم خود را بشناساند » و همچنين بازيگرى ما در شناسايى جهان ، و ناتوانى از درك روح و تعقل از شناسايى اين جهان جلوگيرى خواهند كرد . آرى