كتب رجالى موثّق شمرده نشدهاند .
در صورتى هم كه به درستىِ اين حديث قايل باشيم براى متعه ، ثواب و فضيلت بسيار اثبات نمىكند و اين امرى آشكار است ، زيرا ممكن است يك مرد با زن پنجاه كلمه سخن نگويد يا پيكرى پر مو نداشته باشد تا به مقدارى كه آب از آن گذر مىكند گناهانش آمرزيده گردد . نمىدانم چرا نويسنده اين ثواب را چنين سترگ دانسته است !
نويسنده مىنويسد : تمايل به درك چنين ثوابى موجب شده علماى حوزه در نجف و همهء حسينيهها و حرمهاى ائمّه عليهم السلام ، فراوان متعه كنند كه از ميان آنها مىتوان سيدصدر ، بروجردى ، شيرازى ، قزوينى ، طباطبايى ، سيدمدنى به علاوهء ابوحارث ياسرى و گروهى ديگر را نام برد . اينها به عشق رسيدن به چنين پاداشى و نزديكى به پيامبر صلى الله عليه و آله در بهشت ، بسيار متعه مىكردند .
پاسخ به نويسنده چنين است كه تعبير « علماى حوزه و همهء حسينيهها و حرمهاى ائمّه » از زبان يك شيعه گفته نمىشود ، زيرا در ميان شيعه علماى حسينيه و علماى حرم نداريم ، چنانكه هماينك مرجعى با نام بروجردى يا قزوينى يا طباطبايى يا سيدمدنى وجود ندارد و ما تاكنون نام ابوحارث ياسرى را نه شنيدهايم و نه او را مىشناسيم و به احتمال زياد نامى جعلى است .
به هر حال آنچه او پيرامون حرص علماى شيعه به متعه مىگويد همگى دروغ و به هم بافتههايى است كه به دليلى استناد ندارد ، و او مىبايست به جاى اظهار سخنانى چنين گزاف ، دلايلى اثباتگر بياورَد .
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 95
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص٩٥