پاسخ به نويسنده اين است كه اين سه حديث در منابع شيعى ديده نمىشود و نمىدانم نويسنده آنها را از كجا آورده است ؟ و چگونه آن را جعل كرده است ؟
و همين دليل كافى است بر اينكه نويسنده نه در بازگفت روايات امين است نه در ادعاى خويش راست ، و گرنه نيازى نداشت احاديثى را بافته و به شيعه نسبت دهد .
اينكه نويسنده ادعا كرده هر كه متعه نكند سزامند كيفر است و مسلمان شمرده نمىشود دروغ آشكار است ، زيرا هيچ يك از علماى شيعه به وجوب نكاح متعه قايل نيستند و باور ندارند اسلام با انجام اين كار ثبوت مىيابد . خوانندگان خواهند ديد نويسنده در درستىِ اين ادّعا دلايل اثباتگر نمىآورَد .
نويسنده از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه به ايشان عرض شد : آيا متعه ثواب دارد ؟ امام عليه السلام مىفرمايد : « اگر اين كار را در راه خدا [ براى مخالفت با منكران آن ] كند سخنى با آن زن بر زبان جارى نمىسازد مگر آنكه خداوند براى آن حسنهاى در نظر مىگيرد [ و دستى به سوى او دراز نمىكند مگر آنكه خداوند براى آن حسنهاى مقرّر مىكند ] ، و هرگاه نزديك آن زن شد خدا گناهى از او را بخشايد و آن زمان كه غسل كرد خداوند به مقدار آبى كه بر موى او مىريزد از گناهانش در مىگذرد » ( من لا يحضره الفقيه ، ج 3 ، ص 366 ) .
پاسخ به نويسنده چنين است كه اين حديث سندى ضعيف دارد ، زيرا در سندش نام صالح بن عقبه و پدر او ديده مىشود كه هيچ يك در
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 94
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص٩٤