آورد ، بلكه به جنگ و ستيز با او برخواهند خاست و امام هر كه را با او به جنگ برخيزد خواهد كشت مگر كسى كه از جنگ با او خوددارى كند .
اين مفهوم در پارهاى از احاديث اهل سنّت نيز آمده است . حاكم در حديثى صحيح ، كه ذهبى نيز با او موافق است ، به سندش از نافع بن عتبه روايت مىكند كه : « از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود : شما با جزيرة العرب خواهيد جنگيد و خدا آن را خواهد گشود ، سپس با روم خواهيد جنگيد و خدا آن را خواهد گشود ، آنگاه با ايران مىجنگيد و خدا آن را هم خواهد گشود وانگاه با دجّال مىجنگيد و خدا او را نيز شكست خواهد داد » ( المستدرك ، ج 4 ، ص 426 ) .
نويسنده حديث دومى را مىآورَد كه چنين است : « ميان ما و تازيان جز كشتار نمىمانَد » ( بحارالانوار ، ج 52 ، ص 349 ) .
پاسخ به نويسنده چنين است كه احتمال دارد مقصود از اين حديث آن باشد كه ميان اهلبيت عليهم السلام و عربها حقوقى نمانده مگر آنكه عربها با قتل و كشتار به علويان تجاوز كردند و آنها را زير هر خار و خاشاكى كه يافتند به قتل رساندند و در ميان ايشان بسيار خونريزى كردند و اين كلام امام عليه السلام اشاره به اين وضع روزگار امام صادق عليه السلام دارد ، زيرا ابوجعفر منصور ، همان گونه كه در تاريخ گفته آمده ، بسيارى از بنىهاشم را كشتار كرد .
نويسنده حديث سومى را مىآورَد كه چنين است : « از عرب بپرهيز كه براى ايشان خبر ناگوارى است ، حتّى يكى از آنها همراه قائم خروج
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 286
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص٢٨٦