نمىكند » ( بحارالانوار ، ج 52 ، ص 333 ) .
پاسخ وى اين است كه اين روايت سندى ضعيف دارد ، زيرا راوى آن موسى ابار است كه وضعى ناشناخته دارد و در كتب رجالى توثيق نشده است ، و اسباط بن سالم از او روايت مىكند كه وى نيز توثيق نشده است .
اين روايت با چشمپوشى از سند آن با اخبار ديگرى معارض است كه نشاندهندهء آن است كه بسيارى از ياران امام عليه السلام از تازيان هستند .
يكى از اين روايات را شيخ طوسى با سندش از جابر جعفى نقل مىكند كه گفته است : « امام باقر عليه السلام فرمود : سيصد و اندى نفر از رزمندگان بدر ميان ركن و مقام با قائم بيعت مىكنند . در ميان ايشان بزرگوارانى از اهل مصر و دلاورانى از مردم شام و نيكانى از عراقيان هستند و امام آنچه را خدا مىخواهد بر پاى خواهد داشت » ( كتاب الغيبه طوسى ، ص 284 ؛ بحارالانوار ، ج 52 ، ص 334 ) .
نويسنده ادّعا مىكند : در پس اين نصوص افرادى به چشم مىخورند كه در پاشيدن اين سمها نقش بزرگى ايفا مىكنند و ديگر شگفت زده نشو كه كسرى از آتش رهايى يابد ، زيرا مجلسى از اميرالمؤمنين عليه السلام روايت مىكند كه : « خدا كسرى را از آتش رها كرده است و آتش بر او حرام گشته » ( بحارالانوار ، ج 41 ، ص 4 ) .
پاسخ نويسنده آن است كه حديث كسرى را شاذان بن جبرئيل قمى رحمه الله در كتاب فضائل ، صفحهء 70 و محمّد بن جرير شيعى در نوادر المعجزات ، صفحهء 21 از عمّار ساباطى نقل كردهاند . اين حديث ،
الرد الوجيز على كتاب ' لله ثم للتاريخ '" ( افشاى يك توطئه ) ( فارسى ) " — صفحة 287
مساهمون: الشيخ علي آل محسن
ص٢٨٧