شايد روى گرداندن امام باقر عليه السلام از عبداللّه بن عمير به سبب جهل او بوده تا به اين فرمودهء خداوند عمل كرده باشد كه مىفرمايد : « وَ أعْرِضْ عَنِ الْجاهِلينَ » « 1 » ، و شايد از وى روى تابيده ، چرا كه امام عليه السلام در او ستيزه جويى و مجادله سراغ داشته است .
نويسنده مىگويد : انتشار متعه به روسپيگرى مىانجامد ، و آن مفهومى جز اين ندارد كه مرد ، زن يا كنيز خود را به مردى ديگر مىسپَرد و آن مرد مىتواند از اين زن كام بگيرد و هر چه مىخواهد با او بكند . . .
چنانكه شيوهء ديگرى نيز براى روسپيگرى هست و آن چنين است كه هرگاه مهمانى در ميان قومى فرود آيد و بخواهند او را ارج بدارند ، صاحب خانه ، زن خود را در مدّت اقامت ميهمان به دو مىسپارد و هرگونه كاميابىِ او از زن ، روا خواهد بود .
پاسخ نويسنده اين است كه شما مسلمانى را نمىيابيد كه به خدا و رسول و روز رستخيز ايمان داشته باشد و زنش را به مردى ديگر بسپرَد تا به او هر چه خواهد كند ، حتّى مردى كه اندكى شرف و غيرت داشته باشد چنين نمىكند .
آنچه نويسنده گفته جز دروغهايى آشكارا به هم بافته نيست كه بر كسى كه با شيعيان آمد و شد داشته باشد و ايشان را بشناسد پوشيده نيست ، چه رسد به كسى كه ادّعاى تشيّع مىكند . دليلِ دروغ اين مدّعى اجتهاد و فقاهت آن است كه وى گمانهاى خود را از فتاواى شيعه نقل
هامش
( 1 ) - اعراف / 199 ؛ و از نادانان رُخ برتاب .