حملهور شوند ، از اين رو امام بسوى آنها بازگردد ، آنان سرافكنده وگريان نزد امام بشتابند وگويند : اى
مهدى آل محمد ! توبه توبه ( از كرده خود پشيمانيم ، از ما درگذر ) امام آنها را موعظه وبه آنان اعلان خطر
نمايد واز تبهكارى برحذر دارد ونمايندهاى ديگر از ميان آنها انتخاب وسپس رهسپار مدينه گردد " ( 1 )
البتة اين روايت ، اشاره به جنبشى كه با امام در مكة درگير شود ندارد ودر روايت
أول كه مىگويد : قاتلان را مىكشد ، ممكن است منظور افرادى باشند كه نماينده
وى را در مكة كشتهاند .
امام ( عليه السلام ) در سر راه خود به مدينه ، از محل فرو رفتن لشكر سفيانى در زمين ، عبور
مىكند ، چنان كه روايتي در كتاب تفسير عياشى از امام باقر ( عليه السلام ) نقل كرده كه فرمود :
" مردى از آنان ( آل محمد ) در حالي كه سيصد وسيزده تن أو را همراهى مىكنند وپرچم پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) را
با خود دارد ، آهنگ مدينه نمايد ( تا به محلى مىرسند ) امام مىفرمايد : اينجا محل فرو رفتن لشكريان در
زمين به فرمان خداست واين تأويل آية قرآن است كه فرمود : آيا كساني كه به نيرنگ خويش توطئه هاى
زشت انجام دادند در امانند از اينكه خداوند آنها را به زمين فرو برد يا عذاب از جائى كه فكرش را نمىكنند
آنان را فرا گيرد . يا آنها را در حال رفت وآمدشان بگيرد . پس آنها هرگز ناتوان كننده خدا نيستند . " ( 2 )
آزاد سازى مدينه منوّره وحجاز
روايات مىگويند بر خلاف مكة ، حضرت در مدينه منوره درگير يك يا چند نبرد
خواهد شد . از امام باقر ( عليه السلام ) نقل شده كه در روايتي طولانى چنين فرمود :
" . . . آنگاه وارد مدينه شود ، پس قريش از آنها پنهان گردند . واين گفته علي بن أبى طالب ( عليه السلام ) درباره
آنهاست كه فرمود : به خدا سوگند قريش آرزو كنند كه اى كاش مىتوانستند تمام دارائى خود وآنچه را كه
خورشيد بر آن مىتابد بدهند ودر عوض به اندازه زمان كشتن شترى ، علي بن أبى طالب را در كنار خود
هامش
( 1 ) بحار : 53 / 11 .
( 2 ) نحل 46 - 45 .