هر حادث بايد باراده خدا باشد ، پس آن اراده نيز مسبوق خدا خواهد بود بارادهء ديگر و نقل كلام در آن اراده ميكنيم و همچنين در ارادهء ديگر تا بحديكه نهايتى براى آن نباشد و آن تسلسل است ، و در سابق گذشت بطلان آن .
دوم آنكه اراده صفت است ، و هر صفتى از اعراض است و هر عرضى را محلى لازم است و محال است وجود عرض بدون محل ، پس ثابت شد كه اراده نميشود غير از علم باشد .
صفت پنجم يزدان پاك مدرك است
مصنف گويد : پنجم از صفات ثبوتيه آنست كه خداى تعالى مدركست - زيرا كه زنده است ، پس صحيح است كه مدرك باشد و در قرآن نيز وارد شده است اتصاف خداوند بصفت ادراك ، پس واجب است ثابت نمودن آن را براى ذات او .
شارح گويد : بادلهء نقليه ثابت شده است اتصاف ذات باريتعالى بصفت ادراك ، و ادراك صفتى است غير از علم - زيرا كه بالضرورة فرق ميبينيم بين علم - ما بالوان مانند سياهى و سفيدى و باصوات مانند صوت هولناك زشت و صداى خوش - و بين ادراك ما اين اشياء را فرق واضحى :
و محصل فرق آنست كه مرجع ادراك تأثر حواس ظاهره است ، و اما در علم چيزى متأثر نميشود ، و اين تأثر حواس در كسانى است كه قوهء حاسه براى ايشان بوده باشد ، و اما در ذات اقدس پس بادلهء قطعيه ثابت شده است كه ذات اقدس منزه است از حواس و آلات آن - مانند گوش و چشم و بينى و دهان كه درك اشياء محسوسه به آنها مىشود ، و اينجمله بر ذات