( كه عنوان امير المؤمنين داشت ) در خدمت او بود تا او در خدمت خليفه .
گزارشهاى تاريخى ، سبكتگين پايهگذار سلسلهى غزنوى را برده خوانده است ، گرچه به احتمال زياد او فرماندهى طايفهاى در ناحيه غزنين ( در افغانستان امروزى ) بود و تنها براى اثبات وفادارىاش به آلبتكين ، حامى اصلىاش ، خود را برده مىخواند . 32
پايههاى اقتصادى قدرت تركها ، اقطاع و زمينهاى اهدايى بود كه به جاى حقوق به فرماندهان داده مىشد . اقطاع اساسا براى ايجاد عايدى از ما زاد محصولات كشاورزى براى زمانى كه از نظر مالى در مضيقه بودند به وجود آمده بود . ابتدا اميران به فرماندهان خود اجازه دادند تا از ما زاد محصولات كشاورزى در محدودهى خودشان براى پشتيبانى از لشكريان و ملتزمينشان بهرهى شخصى ببرند . بعدها ، آنها كارگزاران مالياتى را اجير كردند تا مقدار پول تعيين شدهاى را به جاى سودى كه مىتوانستند از جمعآورى و فروش محصولات كشاورزى به دست آورند از كشاورزان دريافت كنند .
سرانجام ، تمامى روستاها و زمينهاى زراعيشان ( گاهى اوقات از خانهاى محلى گرفته مىشد ) به استفادهى فرماندهان نظامى اختصاص مىيافت .
در عراق شرائط سخت اقتصادى در نيمهى دوم قرن دهم هجرى موجب پايين آمدن نرخ ارز شد ، بنابراين طلا و نقره يكباره بهسوى مصر فاطمى روان شد . آل بويه براى اينكه بتوانند اين كمبود مالى را جبران كنند از اقطاع بهره بسيار بردند و آن را به مرتبهاى بىسابقه رساندند . در دوران زندگى سلمى شيوهى استفاده از اقطاع در نيمهى شرقى دنياى اسلام گسترش يافت ، در نتيجه امراى ترك و آل بويه به تصاحب رو به افزايش زمينها و روستاها روى آوردند تا نيروهاى نظامىشان را نگهدارى و تجهيز كنند . اين نيروها عموما به فرماندهان محليشان كه زندگى آنها را تأمين
ذكر النسوه المتعبدات الصوفيات ( نخستين زنان صوفي ) ( عربي ، فارسي ) — صفحة 103
مساهمون: أبي عبد الرحمن محمد بن الحسين السُلمي
ص١٠٣