تأثير اقوام ترك
عدم حمايت از سامانيان ، نشاندهندهى وجود شكافى عميق بين دستگاههاى حكومتى آن دوران و مردم است . قرن ده ميلادى نه تنها به قرن شيعه معروف بود ، بلكه آغاز ورود تركها به تاريخ اسلام نيز به شمار مىرفت . در اين دوران قدرت به سرعت به دست سواران ترك آسياى مركزى افتاد . اينها يا سربازانى بودند كه توسط حكومتهاى محلى به كار گماشته شده بودند و يا چون مملوك در خدمت خلفا و امرا بودند .
به خاطر استفاده زياد از مملوكان و همچنين به خاطر اينكه خانوادههاى اشرافى ، بردگان را بهعنوان كارگزار ، مورد اعتماد خود مىدانستند ، واژگان مربوط به فرهنگ بردگى در بسيارى از گفتمانها ، از جمله تصوف مورد استفاده قرار مىگرفت . واژگانى چون عبد ، امه و يا غلام در توصيف كسى كه در خدمت ديگرى است به كار برده مىشد . ، چه آن فرد در خدمت انسان باشد يا خدا فرقى نمىكرد . صوفيان و پارسايان مذهبى اين واژگان را معمولا در اشاره به خود به كار مىبردند . سلمى در كتاب زنان صوفى بر موضوع تعبد تأكيد بسيار كرده است . عنوان رسمى امير بغداد از خاندان آل بويه ( با وجود آزاده بودن ) " عبد امير المؤمنين " بود ، گرچه بيشتر خليفه بغداد