( 1 ) و كلينى در فروع كافى با سند خود از امام باقر عليه السّلام روايت كرده است : اسب يكى از أهالى يمن فرار كرد . در حين فرار از كنار مردى عبور مىكرد كه به روى او لگدپرانى كرد و او را كشت . اولياى مقتول صاحب اسب را دستگير كردند و او را براى قضاوت پيش على عليه السّلام بردند . صاحب اسب پيش على عليه السّلام بيّنه آورد كه اسب او از خانهاش فرار كرده و در مسير به اين مقتول لگدپرانى كرده است . پس آن حضرت عليه السّلام خون مقتول را هدر شده دانست و فرمود كه چيزى بر عهدهء صاحب اسب نيست .
اولياى مقتول از يمن پيش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله رفتند و عرض كردند : اى رسول خدا ، على عليه السّلام به ما ظلم كرده و خون مقتول ما را هدر شده دانسته است !
رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : على هيچگاه ظلم نمىكند و براى ظلم كردن آفريده نشده است . بعد از من ولايت بر عهدهء على است و حكم ، حكم اوست و حرف ، حرف اوست و اگر كسى ولايت و حكم و حرف او را نپذيرد ، كافر است . و بدانيد كه جز مؤمن به ولايت و حرف و حكم او راضى نمىشود .
پس از آن كه يمنىها ، سخن رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله دربارهء على عليه السّلام را شنيدند ، گفتند : اى رسول خدا ، ما به حكم على عليه السّلام راضى شديم . و آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله فرمود : اين توبهء شماست از آنچه كه گفتيد . « 1 »
( 2 )
هيأتى از بنى غامد از ازد
از آنجا كه ارسال على عليه السّلام براى دومين مرتبه در ماه رمضان سال دهم هجرى بود ، در همين ماه ، هيأت بنى غامد از يمن كه ده نفر بودند ، وارد مدينه شده و خدمت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله رسيدند . آنها بر او سلام كردند و اسلام را پذيرفتند . آنگاه نزد ابى بن كعب فرستاده شدند و او مقدارى از قرآن را به آنان تعليم داد . سپس رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نوشتهاى براى آنها تنظيم كرد كه در آن احكام اسلام بيان شده بود ، امّا متن اين نوشته روايت نشده است . « 2 »
( 3 ) جوهرى در كتاب خويش ، أزد را به سه قسمت تقسيم كرده است : بنى نصر بن أزد ، كه لقب نصر شنوءة بود و بدين جهت أزد شنوءة خوانده مىشدند . و عدهاى در شرارة در اطراف يمن ساكن مىبودند كه أزد شرارة ناميده مىشدند و سومين دسته ، كسانى بودند كه در عمان در مرزهاى بحرين زندگى مىكردند و أزد عمان ناميده مىشدند . أزد از بزرگترين و پرجمعيتترين قبايل يمن بود كه وسيعترين سرزمين را در اختيار داشت . « 3 »
هامش
( 1 ) . كلينى ، فروع كافى ، ج 7 ، ص 352 ؛ شيخ طوسى در تهذيب ، ج 10 ، ص 228 ؛ قطب راوندى در قصص الانبياء ، ص 286 و از قطب راوندى در بحار الانوار ، ج 21 ، ص 362 .
( 2 ) . ابن سعد ، الطبقات الكبرى ، ج 1 ، قسمت دوم ، ص 76 - 77 ، چاپ بيروت ؛ احمدى ، مكاتيب الرسول ، ج 1 ، ص 304 .
( 3 ) . احمدى ، مكاتيب الرسول ، ج 3 ، ص 280 .