چيزى به حلق نرسد و همچنين بوئيدن رياحين خصوصا گل نرگس براى شخص
روزه دار مكروه است و اما بوئيدن ساير گلها و استعمال بوى خوش و گلاب
اشكالى ندارد و بلكه مستحب است .
( مسأله 1472 ) : هرگاه مريضى روزه ماه رمضان را افطار كرد و مرضش
تا ماه رمضان بعد ادامه پيدا كند بايد براى هر روز يك مد طعام كفاره بدهد و در
اين صورت قضا از او ساقط است و ليكن احوط گرفتن روزه قضا است و اما
عذرهاى ديگر مانند سفر چنين نيستند و بايد در آنها قضاى آن روز را بگيرند .
( مسأله 1474 ) : اگر شخص مريض در بين مرضش بميرد در اين
صورت قضاى روزه او بر عهده ولى نمى باشد و ليكن قضاى روزههايى كه پدر و
مادر ( 1 ) قدرت بر گرفتن آنها داشته ( 2 ) و نگرفتهاند و پسر بزرگ حى ايشان
عالم بر آن است بر وى واجب است همانند نماز آنها ، و در صورتى كه وصيت
كنند ( 3 ) و يا ديگرى تبرعا آنها را بگيرد از او ساقط مىشود .
مسأله ( 1475 ) : هرگاه قضاى روزه بر ذمه شخصى باشد و او با وجود
قدرت بر گرفتن آنها قصد گرفتن آنها را نداشته باشد و تا ماه رمضان بعد آنها را
نگيرد اين شخص عاصى و گنهكار است و واجب است كه براى هر روز يك مد
طعام به فقير بدهد و بعد قضاى آنها را نيز بگيرد و هر گاه چند سال چنين
بگذرد قضاى همان سال اول كافى است .
هامش
( 1 ) محقق خراسانى : وجوب قضاى مادر بر پسر بزرگ معلوم نيست اگر چه احوط است .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : در غير از روزه اى كه در سفر از
آنها فوت شده كه قدرت بر گرفتن قضا در آن معتبر نيست ( * 1 ) .
( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : و به وصيت
هم عمل بشود .
( * 1 ) محمد باقر شيرازى : بنا بر احتياط .