دهند كه صبح شده و او علم حاصل نكرد و گمان شوخى و يا تمسخر كرد و
مفطرى را انجام داد و بعد معلوم شد كه صبح بوده در اين صورت قضاى آن بر او
واجب است و اگر معلوم شود كه صبح نبوده روزه اين شخص صحيح است مطلقا از
هر روزه كه باشد ، ولى اگر خبر دهنده دو فرد عادل باشند در اين صورت كفاره
هم بر شخص واجب مىشود و اما در عدول واحد وجوب كفاره بنا بر احتياط است .
( مسأله 1470 ) : هرگاه دخول وقت مغرب را به شخصى خبر دهند و
او افطار كرد و بعد خلافش ظاهر شد در اين صورت قضاى آن روز بر شخص
واجب است و اگر خود شخص قدرت ديدن داشت و ملاحظه نكرد كفاره نيز بنابر
اقوى بر او واجب است ( 1 ) مگر اينكه خبر دهنده دو فرد عادل و يا يك فرد
عادل باشند ، و ظاهر امر اين است كه در اين حكم فرقى ميان روزه ماه رمضان و
غير آن مانند نذر معين نيست .
( مسأله 1471 ) : بوسيدن و لمس كردن زنها كه در آنها شهوت انسان به
حركت در آيد هر چند كه عادت به انزال با آن عمل نداشته باشد و نيز سرمه
كشيدن در چشم و امثال آن اگر چه طعم آن به حلق برسد ( 2 ) و همچنين گرفتن
خونى كه باعث ايجاد ضعف در بدن شود به شرط آنكه نداند كه باعث بيهوشى
مىشود ، براى شخص روزه دار مكروه است .
( مسأله 1472 ) : علاوه بر موارد فوق مواردى چون داخل شدن در
حمام كه ترس ايجاد ضعف در آن باشد و نيز ريختن چيزى در بينى به صورتى كه
هامش
( 1 ) محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى : اگر خبر موجب ظن به دخول وقت
نگردد حكم صحيح است و الا قضاى آن روز اضافه بر كفاره احوط است .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : بدون آنكه
چيزى از آن به حلق برسد .