( مسأله 1466 ) : هرگاه شخص با مال غصبى و يا فعل حرامى مانند
زنا و غير آن روزه معين ( 1 ) را افطار كند در اين صورت وجوب كفاره جمع بر
شخص خالى از قوت نيست ( 2 ) .
( مسأله 1467 ) هرگاه مردى در روز ماه رمضان زن خود را به اكراه
وادار به جماع كند و هر دو روزه باشند در اين صورت مرد بايد دو كفاره بدهد و
پنجاه تازيانه بخورد و اگر زن راضى باشد بايد هر دو يك كفاره داده و هر يك
بيست و پنج تازيانه بخورند و اگر در بين جماع زن راضى بشود احوط آن است كه
سه كفاره بدهند ( 3 ) دو كفاره مرد بدهد و يك كفاره زن .
( مسأله 1468 ) : هرگاه شخص قدرت بر دادن هيچ يك از اقسام سه گانه
كفاره گفته شده نداشته باشد بايد هيجده روز متوالى روزه بگيرد و اگر قدرت گرفتن
آن را هم نداشته باشد بايد بنابر احتياط مدهاى طعام لازم را به مقدار طاقت و
قدرت خود به فقرا بدهد ( 4 ) و هر گاه جمع بين هر دو بنمايد نهايت احتياط را
انجام داده است و هر گاه قدرت بر هيچ يك از اينها نداشته باشد بايد بدل از كفاره
استغفار كند اگر چه يك مرتبه باشد اما احوط آن است كه اگر بعد قدرت و توانى
حاصل نمود كفاره هم بدهد .
( مسأله 1469 ) : هرگاه بطور مثال در شب ماه رمضان به شخص خبر
هامش
( 1 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه در خصوص ماه رمضان .
( 2 ) محقق خراسانى - محمد باقر شيرازى : اگر روزه ماه رمضان باشد و در غير
ماه رمضان بنا بر احتياط .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى : و اقوى كفايت دو كفاره است هر يك براى يكى از آن دو .
( 4 ) محمد كاظم طباطبائى : و اقوى تخيير است ليكن احتياط در جمع تا جايى كه
ممكن باشد ترك نشود .