نيت روزه
در نيت روزه تنها قصد انجام آن به نيت قربتا اليه الله كفايت مىكند و ليكن
تعيين نمودن آن در صورت معين نبودن آن لازم است مگر در مثل يوم الشك كه اگر
بعدا معلوم شود كه آن روز از ماه رمضان بوده كفايت مىكند ، و اما قصد وجوب و
استحباب و اخطار به قلب و امثال اينها واجب نبوده و ترك آنها مبطل روزه نيست
چه از روى عمد باشد و چه از روى فراموشى .
( مسأله 1372 ) : در نيت روزه ماه رمضان مجرد اينكه شخص نيت كند
كه امساك مى كنم از امورى كه خواهد آمد قربة الى الله حتى بدون قصد وجوب و
تعيين ، كفايت مىكند البته اين در صورتى است كه بداند روزه ماه رمضان است و
اما اگر نداند كه روزه ماه رمضان است و به نيت غير ماه رمضان روزه بگيرد و بعد
معلوم شود كه ماه رمضان بوده است اين روزه كفايت از روزه ماه رمضان نموده ( 1 ) و
مسقط روزه قضا است .
هامش
( 1 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : حكم بطور مطلق خالى از اشكال
نيست ( * 1 ) .
( * 1 ) محقق خراسانى : در اطلاق حكم به صورت مذكور اشكالى وجود ندارد
مگر در صورتى كه قصد تحمل از غير نموده باشد كه اقوى در اين صورت عدم
كفايت است و نيز آنكه نيت او به عدم قصد امتثال برگردد بر تقدير اينكه روزه ماه
رمضان باشد و يا روزه ديگرى .