رمضان واقع نمى شود چه در حضر باشد و چه در سفر ، چه بنا به اصل شرع واجب
باشد و چه در اثر نذر و امثال آن بر انسان واجب شود و چه روزه مستحبى باشد ،
ليكن اگر شخص جاهل به دخول ماه رمضان باشد مانند روزه يوم الشك همانگونه كه
گذشت ، و يا اينكه شخص آن را فراموش كرده باشد كفايت از ماه مبارك رمضان
مىكند ( 1 ) همانطور كه اگر در نذر معين به سبب جهل و يا سهو روزه غير آن واقع
شود كفايت از نذر مىكند ( 2 ) و از آنچه كه براى آن نيت شده است كفايت
نمى كند ، و عهد و يمين نيز در حكم نذر است .
( مسأله 1383 ) در روزه روز سى ام ماه شعبان هرگاه شكى حاصل
شود كه از ماه شعبان است و يا از ماه رمضان ، مستحب است كه آن روز را به
عنوان ماه شعبان روزه بگيرند و اگر نيت ماه رمضان نمايد منعقد نمى شود و
همچنين است هرگاه ميان روزه رمضان و شعبان ترديد داشته باشد .
( مسأله 1384 ) : اگر در روزى كه در آن شك دارند معلوم بشود كه
جزء رمضان است و هنوز نيت نكرده است ، اگر پيش از ظهر باشد و عمل منافى
هم بجا نياورده باشد بايد تجديد نيت نمايد و روزه او جزء روزه ماه رمضان
محسوب مىشود ولى اگر بعد از ظهر ورود ماه رمضان معلوم شود واجب است در
آن روز امساك نمايد و بعدا آن روزه را قضا كند ( 3 ) .
هامش
( 1 ) ميرزاى شيرازى : در حكم مسأله تأمل است ( * 1 ) .
محمد باقر شيرازى : و احوط اعاده است .
( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : اقوى عدم كفايت است .
( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : و اگر نيت
شعبان هم كرد ، هر وقت از روز كه ظاهر شد كه از رمضان است بايد تجديد نيت
رمضان كند و روزهاش صحيح است چنانچه در سابق معلوم شد .
( * 1 ) محقق خراسانى : اقوى عدم كفايت است مگر با عدم قصد امتثال بر
اين تقدير مطلقا و يا قصد تحمل از غير تبرعا و يا وجوبا .