در مسأله قبل اگر مرض عطش او در بين ماه رمضان همان سال و يا قبل از ماه
رمضان سال آينده بهبودى يابد واجب است كه روزه خود را قضا كند و در صورت
عدم حصول بهبودى ، قضاى روزه بر او واجب نيست ليكن جايز است كه چنين
شخصى در طول روز ماه رمضان به مقدار سيراب شدن آب بنوشد ( 1 ) .
( مسأله 1368 ) : كسى كه عطش زيادى داشته باشد به طورى كه در
مسأله قبل بيان شد ، در صورتى صدقه دادن بر او واجب مىشود كه اميدى به
بهبودى مرض خود نداشته باشد ( 2 ) .
( مسأله 1369 ) : زن حاملهاى كه زمان وضع حمل او نزديك باشد
هرگاه از رسيدن ضرر به طفل خود و يا بر نفس خود و يا بر هر دو بترسد ، چه
ترس در اثر تشنگى باشد و چه در اثر گرسنگى ، بايد روزه خود را افطار كند و
زنى كه به طفل خود شير مىدهد در صورتى كه روزه گرفتن شير او را كم كند و يا
ضررى به طفل او برساند ( 3 ) نيز همين حكم را داشته و بايد افطار كند و در اين
صورت نيز فرقى ميان ترس از تشنگى و يا گرسنگى طفل و يا هر دو نيست .
( مسأله 1370 ) : زن حامله و يا مرضعهاى ( زنى كه طفل را شير
مىدهد ) كه مى بايست در فرض مسأله قبل روزه خود را افطار كند واجب است به
ازاء هر روز روزه يك مد طعام صدقه بدهد و بعد از زوال عذر نيز روزه خود را
قضا كند و در اين حكم ميان آنكه مرضعه مادر طفل باشد و يا مستأجره باشد
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : احوط اكتفاء به مقدار متوسط است .
( 2 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : اعتبار اين
شرط محل تأمل است .
( 3 ) محمد كاظم طباطبائى - محمد باقر شيرازى : و يا خوف ضرر بر خود .