باطن خود دهان باشد مثل خون خود دهان اشكالى ندارد ( 1 ) .
( مسأله 689 ) : حمل اجزاى حرام گوشت و ميته نجس اگر از روى عمد
باشد بنابر احتياط ( 2 ) مبطل نماز است و اگر سهوا باشد اشكالى ندارد ( 3 ) و نيز
موم اگر همراه نمازگزار و يا در لباس او باشد اشكالى ندارد .
( مسأله 690 ) : هرگاه شخصى چيزى مانند لقطه را همراه خود داشته
باشد تا صاحب آن را پيدا كند براى نماز اشكالى ندارد .
( مسأله 690 ) : احوط اجتناب از حمل شيئ نجس در نماز است و در
مورد اجزاى حرام گوشت ( 4 ) نيز فتوى بر اجتناب است ، و حمل آن به جهل يا به
سهو يا به فراموشى اشكالى ندارد ، بلى اگر در بين نماز متذكر شد بايد آن را از
خود دور كرده و نماز را تمام كند .
( مسأله 691 ) هرگاه محمول غصبى همراه نمازگزار باشد كه با افعال
نماز متحرك شود اگر به مقدار سوزنى هم باشد مبطل نماز است .
( مسأله 692 ) : هرگاه شخص بعد از نماز شك كند كه نجاستى را كه در
بدنش بوده شسته است يا خير ، نمازش صحيح است و بايد براى نمازهاى بعدى
تطهير كند و احوط و اولى اين است كه نمازش را اعاده كند .
( مسأله 693 ) : خون بينى حكم خون جروح را ندارد و اگر در نماز بوده
هامش
( 1 ) محمد باقر شيرازى : تفصيل مذكور مورد تأمل است .
( 2 ) محمد كاظم طباطبائى : بلكه بنابر اقوى .
( 3 ) ميرزاى شيرازى - محمد كاظم طباطبائى : حكم محمول نجس گذشت .
( 4 ) ميرزاى شيرازى - محمد باقر شيرازى : قبلا حكم به اجتناب ذكر شد اما
بطور احتياط و محل احتياط جايى است كه صدق خواندن نماز در آن محمول نكند و
اگر صدق كند نماز باطل است .