گويند : روزى يزيد امر كرد منبرى را تهيه كردند و خطيبى را بر فراز منبر فرستاد و به وى دستور داد كه به حسين ( ع ) و پدرش دشنام و ناسزا گويد . پس خطيب بر فراز منبر رفت و حمد خدا كرد و ثناى او گفت : آنگاه دربارهء امير المؤمنين و حسين شهيد ( ع ) ناسزا و دشنام داد و بدگويى بسيار كرد و در مدح معاويه و يزيد بسيار سخن گفت و از آنان به نيكى ياد كرد . در اين اثنا على بن الحسين ( ع ) فرياد زد : اى خطيب ، واى بر تو ، جهت خوشنودى خلق ، خشم خدا را برافروختى . اينك جاى خود را در آتش دوزخ آماده بين . روزى يزيد از يك سو على بن حسين و از سوى ديگر عمرو بن حسن بن على را بخواند . عمرو پسرى كم سال بود و از سنش يازده سال مىگذشت . پس به عمرو بن حسن گفت : با اين جوان مىجنگى ؟ منظورش خالد پسرش بود . عمرو گفت : كاردى به من و كاردى به او بده تا با وى بجنگم . يزيد با تعجب گفت : اين روشى است كه من از اخزم ديده‌ام . از مار جز مار زاييده نشود ! « 1 » گويند : آن روز كه يزيد على بن حسين را خواست كه نزد وى بيايد وعده كرد كه سه حاجت براى او